จากวันที่ก้าวขาออกจากร้านของฉันวันนั้น เพียงคิดแค่ว่าต้องการให้รางวัลกับตัวเองหลังจากที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำ อดหลับอดนอนอยู่ได้เป็นปี เพียงคิดแค่ว่าไม่เกิน 1 สัปดาห์ ฉันจะกลับมาใช้ชีวิตเฉกเช่นเดิมทุกวัน

หากแต่นับจากวันนั้นถึงวันนี้ ...ฉันยังคงไม่ได้กลับเข้าไปอีกเลย

..เกือบ 1 ปี แล้วที่ฉันเริ่มต้นชีวิตอิสระของฉันที่ภูเก็ตอีกครั้ง  กลางเดือนเมษา ปี 2550 ฉันตัดสินใจจากลาแม่ป๊า และหลานสามคนที่ฉันรัก กับร้านอินเทอร์เน็ตและเกมส์ที่ป๊าใช้เงินสะสมก้อนสุดท้ายลงทุนให้ครอบครัวเรา

ฉันหนีปัญหาที่คนอื่นสร้างขึ้นมาให้ฉัน .. เพราะฉันไม่อยากที่จะกลับไปสู้รบปรบมือกับต้นตอของปัญหา และเพราะฉันไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงเหล่านั้น .... ทริปสงกรานต์ล่องใต้ของฉันจากสัปดาห์จึงได้กลายเป็นแรมปี 

การกระทำที่ฉันได้ทำไปด้วยอารมณ์โกรธ น้อยใจ ในวันนั้น ฉันไม่ได้รับเพียงแค่ความสะใจ แต่มันคือทุกข์ครั้งยิ่งใหญ่ ที่ทำให้ชีวิตที่เหลืออยู่นี้ของฉันไม่สามารถเติมเต็มความสุขให้ตัวเองอย่างเต็มที่ได้อีกเลย

ณ เวลานี้ฉันเพียงอยากขอให้ป๊ากับแม่ของฉันมีสุขภาพแข็งแรง ไม่ต้องทนทุกข์ใจเพราะลูกคนนี้ที่ท่านว่าเลว  ขอให้ท่านทั้งสองอภัยให้ฉันที่โง่เขลา . . เท่านั้นพอ

ส่วนตัวฉันนั้น...ได้ทำผิดมหันต์กับบุพการี 

ชีวิตอิสระที่ฉันเลือกมัน แม้ว่าอิสระของฉันจะแลกด้วยน้ำตาของแม่และพ่อ

ฉันหันหลังกลับไปไม่ได้แล้ว และอนาคตจะเป็นอย่างไรไม่รู้

แต่ฉันต้องก้าวต่อไป

 ..

..

ขอโทษนะคะแม่จ๋า ป๊าคะ นุ้ยขอโทษ ...